Letterwaarde

Ook eens ooit aan meegedaan? Het Groot Dictee der Nederlandse taal. Meestal besluit ik wel mee te doen wanneer ik zappenderwijs struikel over Philip Freriks die nadrukkelijk vreemde volzinnen formuleert en herhaalt.

 

Maar het duurt nooit lang dat meedoen.
Na een stuk zin als: ‘... ook de hyperboreeërs op het perfide Albion ervan verdenken dat ze hun anorectische koloniale ambities willen revitaliseren door het idioom van ...’* haak ik meestal ook meteen weer af.

Da’s me iets teveel voor taal fanaten of -puristen. Gaat me al zeker 3 of 4 fouten opleveren. En da’s nog niet eens een hele zin. Gezocht. Naar moeilijkheden. Natuurlijk, het is als uitdaging opgezet, dat dictee. Maar toch. Het is geen wiskunde. Voor mij dan toch.

Hier en daar wat regels om het onszelf wat makkelijker te maken, OK.
Maar taal beweegt. Taal groeit, wordt rijker, verengelst of verliest woorden. So be it. Vind ik, dan toch. Uiteindelijk. Pannekoek. Of Pannenkoek. Het gaat er uiteindelijk slechts om dat we elkaar begrijpen. En dat doe ik ook met een ’n’ meer of minder. Want ondanks dat ik doorlopend met tekst bezig ben; concepttekst of voorlopige nep-tekst, ingrediënten tekst, gecorrigeerde en correcte tekst, of juist omdat ik de hele dag bezig ben met taal en letters heb ik de neiging die naar mijn hand te zetten zo het me uitkomt.
Of beter: waar ik denk dat het beter communiceert. Voor onze klant. En eigenlijk zelfs weer voor zijn klant.

Als het nodig is zelfs nieuwe woorden bedenken. Zodat ze kietelen, uitdagen of oproepen tot nader onderzoek.

Maar vooral: ze in een vorm gieten, boetseren en naar onze hand zetten. Visueel. Zodat ze spreken. Voor zichzelf. Binnen of buiten de lijntjes.

Soms maar een paar letters, niet eens woorden, die toch veel moeten zeggen. Van de daken moeten schreeuwen. Of zich ingetogen stijlvol uiten. Boekdelen spreken. Letters met waarde.

 

* Handig achteraf overgenomen van de dictee tekst, en verondersteld foutloos.

 

Sterk logo van DimCoppen met slechts 2 of 3 letters: